Wageningen

 30 september 2008

Wageningen heeft nog een paar grotere locaties die binnen een paar jaar geschikt zouden kunnen zijn voor woningbouw. De WUR trekt zich immers terug op de Born, ten noorden van de stad. Daardoor komen Kortenoord en de Dreijen vrij voor nieuwe bestemmingen. Dat kan woningbouw zijn. Om daarover te beslissen heeft het college van B&W een nieuwe woonvisie ontwikkeld. Echter teveel vragen blijven onbeantwoord, zoals: “Voor wie (welke groepen) gaan we dan bouwen?”

De gemeente heeft in 2003 het structuurplan unaniem goedgekeurd. Toen gingen we ervan uit dat het aantal arbeidsplaatsen in Wageningen sterk zou stijgen door in te zetten op City of Life Sciences en Food Valley. Een groot deel van de toekomstige werknemers van Food Valley zou ook in Wageningen moeten kunnen wonen. Daarom zette de gemeente in op 3500 nieuwbouwwoningen voor 2015.
Nu in 2008 zijn er 1500 woningen af of worden gebouwd. Food Valley is een succes, Wageningen als vestigingsplaats van de WUR staat europees op de kaart als kenniscentrum voor alles wat met voedsel te maken heeft. Maar het aantal arbeidsplaatsen is niet gegroeid in de afgelopen 6 jaar.

Demografische prognoses voor Gelderland voorspellen heel binnenkort de start van een daling van het inwoneraantal. Zal dit ook gelden voor Wageningen?
Moeten we dan zomaar doorgaan met inzetten op de nieuwbouw van nog eens 2000 woningen?

Wageningen heeft zeker een aantal problemen die we moeten aanpakken door nieuwe woningen te bouwen. Eén van de problemen is bijvoorbeeld dat de wachttijden voor een woning bij de Woningstichting opgelopen zijn tot 9 jaar voor appartementen en 14 jaar voor eengezinswoningen. Dat komt onder andere door de projecten van de Woningstichting in de Irenebuurt en de Kolkakkerweg. Voordat ze konden slopen moest de Woningstichting eerst de zittende huurders ergens anders met voorrang onderbrengen. Mede hierdoor zijn de wachtlijsten nu zo lang.
Wij zijn het ermee eens dat het goed is als de Woningstichting de ruimte krijgt om een deel van haar minder aantrekkelijke flatgebouwen te vervangen voor eengezinswoningen. Maar dat moet dan wel op zo een manier dat de wachttijden voor iemand die zich nieuw inschrijft niet onmogelijk lang worden.

En dan zijn er nog andere vragen, zoals hoe garanderen we duurzaam bouwen, goede landschappelijke inpassing of vanuit welke stedenbouwkundige visie, goede combinaties tussen woningbouw en zorg en de juiste zorg voor onze monumenten en waardevolle objecten.

Kortom de discussie is nog verre van af. Daarom heeft GroenLinks ingezet om de concept woonvisie aan te houden in plaats van al in de eerstvolgende raadsvergadering goed te keuren. Het is nog een te vaag document wat teveel vragen openlaat. De meerderheid van de commissie Stad die de woonvisie vorige week besprak was het wat dat betreft met GroenLinks eens en besloot eerst nog eens goed op een rij te zetten welke belangrijke vragen er nog onbeantwoord zijn. Wordt vervolgd, dus.

Lex Hoefsloot.

Het pand aan de Veerstraat waar vroeger de Surinaamse vereniging Redi Doti zat, was tot voor kort eigendom van de gemeente. De gemeente Wageningen verkocht het onlangs voor bijna drie ton. Maar nauwelijks een maand later heeft de nieuwe eigenaar het opnieuw te koop gezet voor bijna zes ton. GroenLinks zet daar vraagtekens bij.

GroenLinks vindt dat de gemeente zorgvuldiger had moeten zijn bij de verkoop en is bovendien bezorgd over de toekomst van het pand. GroenLinks heeft daarom vragen gesteld aan het college over de verkoop van het pand. Vreemd is bijvoorbeeld dat het pand heel snel verkocht is nadat het te koop kwam te staan. Geinteresseerden die direct de makelaar belden toen het huis te koop kwam te staan kregen te horen dat het pand al verkocht was. ‘We willen weten hoe dat zit en waarom de gemeente een prijs heeft gevraagd die aan de lage kant lijkt te zijn. Nu lijkt het erop dat een belegger flink winst gaat maken. En als het pand meer waard is dan waarvoor het verkocht is, dan heeft de gemeente geld laten liggen’, aldus raadslid Joris Tielens.

GroenLinks maakt zich ook zorgen over de toekomst van het pand. Het pand is van monumentale waarde. Vroeger was er een herberg in gevestigd, net als op twee andere hoeken van de kruising Grebbedijk-Veerstraat, zodat gasten bij aankomst van de stad buiten de stadsmuren konden overnachten. GroenLinks hoopt dat het pand een nieuwe bestemming krijgt die bij die geschiedenis past.

Hieronder de vragen die GroenLinks aan B&W stelde:

1.      Is het college met ons van mening dat dit een ongewenste ontwikkeling is?

2.      Hoe verklaart het college dat het pand zo snel na bekendmaking al verkocht was?

3.      Kan het college aangeven welke opdracht de gemeente heeft gegeven aan de makelaar die het pand voor de gemeente heeft verkocht? Welke randvoorwaarden heeft de gemeente meegegeven aan de makelaar voor die verkoop?

4.      Welke verkoopprijs heeft de gemeente gevraagd, hoe is de gemeente tot dat bedrag gekomen en waarom is deze prijs gevraagd?

5.      Bestaan er binnen de gemeente Wageningen protocollen waarin de gang van zaken rond verkoop van panden beschreven staat? Zo ja, is daar in dit geval aan gehouden? Zo nee, waarom niet?

6.      Ziet het college mogelijkheden om speculatie met door haar verkochte panden tegen te gaan? Welke?

7.      Is er onderzoek gedaan naar de monumentale waarde van het pand? Zo ja, kan de raad de conclusie van het rapport van dat onderzoek inzien? Wat was de strekking van die conclusie?

8.      Het pand staat inmiddels te koop onder een andere beschrijving dan aanvankelijk het geval was, met een woonbestemming in plaats van een gemengde bestemming. Heeft het college acties ondernomen om dit recht te zetten? Zo ja, welke?

dinsdag 23 september 2008

Vanmiddag werd op de markt voor het stadhuis actie gevoerd. De Grensgevallen toer deed Wageningen aan. Grensgevallen zijn asielzoekers die omdat ze even in het buitenland geweest zijn niet onder het Generaal Pardon vallen. De campagne is bedoeld om aandacht te vragen voor deze mensen en wil de Tweede Kamer en staatssecretaris Albayrak oproepen hen niet uit te sluiten van het Generaal Pardon.

GroenLinks staat vierkant achter de actie en fractievoorzitter Dorien van de Laak was een van de locale politici die de campagnevoerders toesprak vandaag. Zij benadrukte dat het Generaal Pardon een overwinning is geweest van alle inwoners van Nederland die zich daarvoor zo hard ingezet hebben. 

"Het toont aan vind ik dat veranderingen vanuit de maatschappij ingezet worden, door mensen die durven geloven dat ze een ideaal waar kunnen maken en alle mogelijke ruimte zoeken om dat voor elkaar te krijgen. En als de politiek zich aansluit bij zo’n beweging, dan kunnen er mooie dingen gebeuren."

Ze sprak de hoop uit dat betrokken burgers en politici op dezelfde manier samen zullen werken zodat ook de Grensgevallen eindelijk kunnen beginnen aan hun toekomst in Nederland.

Als afsluiting van de manifestatie droeg dichter Laurens van der Zee onderstaande tekst voor. GroenLinks heeft toestemming gekregen die hier te publiceren met de toevoeging dat Laurens namens zichzelf en los van enige poltieke partij spreekt. 

Dames en heren, mijn naam is Laurens van der Zee. Ik ben een eenvoudig mens: als er iets moois gebeurt ben ik blij, als er iets minder moois gebeurt ben ik minder blij. De mensen zeggen, hoe kun je blij zijn als je ziet wat er dagelijks in de kranten, op TV en op het internet komt. Nou, echt blij ben ik dan natuurlijk niet, maar hopeloos word ik zeker niet. Media hebben namelijk nieuws nodig. En uitzonderingen zijn het beste nieuws. Dat een paar miljard mensen, verspreid over de hele wereld, elke dag hun werk doen en goed voor elkaar zorgen, kijk, dat is geen uitzondering, dus is het geen nieuws, en komt het niet in de krant. Maar het gebeurt wel. Mensen zijn over het algemeen goed voor elkaar, dat is ons instinct. Je reikt iemand een hand als ie dreigt te vallen. Dat gaat vanzelf. Daarom zijn ook zoveel burgers ongelukkig met het asielzoekers-beleid in Nederland. Natuurlijk roepen er een stel dat ons land vol is. Maar wij, eenvoudige burgers, zien het lijden van onze gevluchte medemensen, onze naasten, letterlijk naast ons, heel dichtbij. We zien hun zorgen, hun vertwijfeling, hun eenzaamheid. En natuurlijk wil je daar wat aan doen, zo zitten mensen over de hele wereld in elkaar! Kunnen zij er wat aan doen dat ze ergens op een breukvlak hebben gewoond en nu de wereld in zijn geslingerd door krachten die hun verre de baas zijn? Neergekomen in een vreemd land, in een vreemd klimaat, omringd door een vreemde taal, ver van je familie en je vertrouwde omgeving, zit je nu klem in een boek dat zo dik is als de afstand tussen Schengen en Dublin. Een speelbal van rechters, regels, tolken, al dan niet actieve advocaten, geluk, ongeluk en toeval. Nu moet je bewijzen wie je was terwijl je niets meer hebt, je land van herkomst in puin ligt en de machthebbers je vijand zijn. En hier word je door de hele verzameling grenswachters en ordebewaarders met wantrouwen ontvangen. Dat is hun werk, maar voor jou is het een beroerde start. Bewijs maar waar je was en wanneer. Bewijs maar eens dat je géén slecht mens, een oplichter, beul of andere crimineel bent. Maar hoe kan iemand dat bewijzen onder zulke ongunstige omstandigheden, al doet ie nog zo zijn best? Voor ons als burgers is het een onverdraaglijke gedachte dat mensen van goede wil geen eerlijke kans krijgen. Want wat is erger: een slecht mens een kans geven of een goed mens géén kans geven? Ik denk het laatste: een goed mens géén kans geven om te zijn wie hij is of te worden wie hij zijn kan, is een onherstelbaar verlies voor hemzelf en voor de maatschappij tot in de verre toekomst, vele generaties vanaf nu. En de goeden hebben we juist zo nodig! Wij hier in ons rijke land, op ons fluwelen kussen, hebben nu de mogelijkheid om die onbekende ander de kans van zijn leven te geven. Elke vreemde die om hulp vraagt betekent ónze gelegenheid om een medemens in staat te stellen zijn leven weer op de rails te zetten. Ik vind dat we dat moeten doen als het ook maar enigszins kan. Laten we het risico dat het niet lukt maar nemen. Laten we de letter van de wet ruim interpreteren. Elke asielzoeker in nood is een kans voor jou en mij. Laten we die nemen en geven van mens tot mens, van hart tot hart, hand op hand. En dat is dan ook het motto op de geluksballonnen die we nu gaan oplaten: NEEM DIE KANS, GEEF DIE KANS!

Laurens van der Zee, Wageningen, september 2008.

GroenLinks heeft het College van B&W schriftelijke vragen gesteld over het voornemen van het College sponsoren te gaan  zoeken voor openbaar groen in Wageningen.

 Wageningen, 22 september 2008

Schriftelijke vragen art. 37

Betreft: sponsoring openbare ruimte

Geacht College,

Inleiding
In een heldere brief (dd 10 september 2008) heeft B&W de gemeenteraad geïnformeerd over de voor- en nadelen van sponsoring van kleinschalig beheer van kleine stukken groen in de openbare ruimte. Hiermee geeft het college uitvoering aan de motie om hiernaar onderzoek te doen. De voorlopige conclusie is, schrijft het college, dat sponsoring naar verwachting niet leidt tot extreme tijdsinspanningen, maar dat de benodigde voorbereidingsuren wel drukken op de reguliere begroting. Verder concludeert het college dat vanwege de kleine schaal sponsoring geen kostenbesparing zal opleveren en ook geen inkomsten oplevert. Gesteld wordt dat sponsoring zal bijdragen aan de kwaliteit van de openbare ruimte als het onderhoudsniveau van sponsorprojecten op een hoger niveau wordt vastgesteld. Er wordt echter ook gesteld dat de meningen over wat mooi is en wat niet mooi is zeer uiteen lopen. Ondanks deze opsomming van bezwaren schrijft het college dat ze er toch voor kiest om uitvoering te gaan geven aan sponsoring van de openbare ruimte.

GroenLinks ziet nog meer bezwaren. Naomi Klein – voorvechtster van de wereldwijde beweging voor een andere globalisering – beschrijft in haar boek No Logo de opmars van merken. Door commercialisering en vergroting van de invloed van bedrijven laten bedrijven steeds nadrukkelijker hun stempel achter, in figuurlijke zin in de zorg, het onderwijs en de wetenschap, maar in letterlijke zin ook in de openbare ruimte. Terwijl de openbare ruimte nu juist van ons allemaal zou moeten zijn en de laatste ruimte is die niet gecommercialiseerd is. GroenLinks vindt het opgeven van die vrije ruimte door die vol te zetten met reclame een kwalijke zaak.

Daarnaast maakt GroenLinks zich zorgen over de verkeersveiligheid wanneer uitgerekend op rotondes – waar de aandacht van automobilisten bij het verkeer behoort te zijn – reclameborden komen die de aandacht van automobilisten afleidt.

Vragen:
GroenLinks begrijpt nog niet goed waarom het college ondanks de bezwaren die ze zelf opsomt toch kiest voor sponsoring van de openbare ruimte. Kan het college motiveren waarom ze daarvoor kiest?
Deelt het college de zorgen van GroenLinks over het oprukken van merken in de openbare ruimte? Is het college het met ons eens dat dit strijdig is met het karakter van de openbare ruimte?
Deelt het college de zorgen van GroenLinks over de verkeersveiligheid wanneer er reclame op rotondes zou verschijnen?
Op welke wijze wil het college precies uitvoering gaan geven aan sponsoring van de openbare ruimte? Op welke schaal gaat het uitgevoerd worden? Wanneer? En gaat het college de gevolgen ervan evalueren?

Bij voorbaat dank voor uw spoedige antwoorden,

En met vriendelijke groeten,

Joris Tielens
Fractie GroenLinks Wageningen.